paperplane

Πριν από λίγες εβδομάδες είχα καταθέσει τις απόψεις μου στον Μάριο Ροζάκο στα πλαίσια του πολύ ωραίου αφιερώματος που έκανε στον Ελ. Τύπο για τη χρονιά που πέρασε στα μπλογκς. Εκεί του είχα κάνει την πρόβλεψη ότι στη χρονιά που μας μπήκε, θα ενταθεί η προσπάθεια που θα κάνουν επιχειρήσεις και οργανισμοί να εκμεταλευθούν διαφημιστικά τους μπλογκερς και την επιρροή τους.

Δεν είπα και τίποτε πρωτότυπο βέβαια. Έχουμε δει ήδη αρκετές πρωτόλειες προσπάθειες, ενώ δεν έχουν λείψει και οι σχετικοί διαξιφισμοί για το θέμα. Σκόπευα τις μέρες που έρχονται να γράψω έτσι κι αλλιώς να γράψω τις παρακάτω σκέψεις μου, αλλά μου έδωσε καλή αφορμή ένα άρθρο του Γιώργου Βαρέλογλου σχετικά με μια διαφημιστική καμπάνια της Heineken.

Ο Γιώργος έγραψε ότι του άρεσε η καμπάνια, αλλά συμπλήρωσε με δικές του σκέψεις για το πως ο ίδιος θα την εμπλούτιζε με Social στοιχεία. Οι ιδέες του ήταν γενικά πολύ καλές. Είχα όμως ένα πρόβλημα με τη χρήση της λέξης “καμπάνια”. Του έγραψα και στα σχόλια από κάτω

Και μόνο η χρήση της λέξης “καμπάνια” δείχνει ότι πρόκειται για συνταγή αποτυχίας όταν συζητάμε για το πως μιλάμε με τα Social Media.

Δεν ξέρω αν ήμουν υπερβολικός – ίσως. Η σκέψη μου όμως έχει να κάνει με το εξής:

Τα τελευταία 100 χρόνια οι επιχειρήσεις ψάχνουν οδούς πρόσβασης προς τις μεγάλες μάζες προκειμένου να τους επικοινωνήσουν – διαφημίσουν τα προϊόντα τους. Αυτοί όμως που έχουν στα χέρια τους τα κανάλια επικοινωνίας με το κοινό είναι οι εταιρείες Media – έντυπα, τηλεόραση, ραδιόφωνο. Αυτό σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις αναγκάζονται να “νοικιάσουν” λίγο χρόνο (ή χώρο) μέσα σε αυτά τα κανάλια επικοινωνίας, ώστε να περάσει το μήνυμά τους.

Οι εταιρείες Media νοικιάζουν αυτό το προνόμιο σε μεγάλα κόστη, και αυτό ανάγκασε τις επιχειρήσεις να οργανώσουν τις εκστρατείες τους στη μορφή της “καμπάνιας” – μια προσπάθεια προώθησης ενός μηνύματος, με συγκεκριμένο concept, συγκεκριμένο budget, και συγκεκριμένο χρονοδιάγραμα. Εφόσον το πακέτο αποδειχθεί επιτυχημένο και φέρει πίσω τα λεφτά του στο πολλαπλάσιο, ξεκινάμε την επόμενη καμπάνια, επανενοικιάζοντας το κανάλι επικοινωνίας που κατέχουν άλλοι, μέσα από ένα νέο σχεδιασμένο πακέτο – καμπάνια.

Το ερώτημά μου είναι, μπορεί στα Sοcial Media να μεταφερθεί αυτούσια αυτή η λογική? Μπορούμε να μιλάμε για “καμπάνιες”? Κατα τη γνώμη μου όχι. Οι λόγοι είναι δύο:

1 Το κοινό που συμμετέχει στα Social Media έχει τελείως διαφορετική σύνθεση από αυτό που καταναλώνει μέχρι σήμερα παθητικά τα mainstream media. Είναι πιο ενεργητικό, πιο έξυπνο, και δεν αποδέχεται το ρόλο του “δέκτη” μηνυμάτων. Δεν θέλει ευκαιριακές σχέσεις με τις εταιρείες και τα προϊόντα – κάτι που είναι εξ ορισμού οι καμπάνιες. Όταν ξεκινάς μια “καμπάνια” έχεις αυτόματα στο μυαλό σου καρφωμένη την ιδέα ότι θα “πουλήσεις”. Σε αυτό το κοινό όμως δεν αρέσει να του πουλάνε. Του αρέσει να αγοράζει.

Γνωρίζει ότι μπορεί να υποδείξει στις εταιρείες πως θα κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους αν θέλουν να πάρουν τα λεφτά του. Παράδειγμα, το πόσο ξύλο τρώνε τον τελευταίο καιρό οι ISPs από διάφορους μπλογκερς.

Αντίθετα, αν αγαπήσει μια εταιρεία και τα προϊόντα της μπορεί να εκτοξεύσει τις πωλήσεις της οργανώνοντας ένα δικό του αυτόνομο τμήμα marketing και διαφήμισης, χωρίς να ρωτήσει την εταιρεία. Κορυφαίο παράδειγμα η Apple. Στο Facebook, το Apple Students Group έχει 430.000 μέλη!

2 (και σημαντικότερο) Οι ίδιες οι εταιρείες έχουν πλέον τη δυνατότητα να χτίσουν τα δικά τους ιδιόκτητα κανάλια επικοινωνίας με αυτό το κοινό. Μιλάμε για κανάλια επικοινωνίας που επιτρέπουν τον απευθείας διάλογο σε ΜΟΝΙΜΗ καθημερινή βάση με το κοινό τους.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ένα τέτοιο κανάλι είναι το website της εταιρείας, και άρα τίποτε νέο δεν υπάρχει εδώ. Ναι, αν υποθέσουμε ότι το κοινό ενδιαφέρεται για όσα έχει να πει ένα marketing website, το οποίο μάλιστα σε μεγάλο βαθμό είναι συνδεδεμένο με τις εκάστοτε “καμπάνιες” της εταιρείας. Στην πράξη όμως ξέρουμε ότι το κοινό αδιαφορεί. Έχει δικούς του χώρους και δικά του μέσα για να εκφραστεί και να πάρει πληροφορίες.

Το μέλον λοιπόν ανήκει στις εταιρείες που θα χτίσουν τέτοια ιδιόκτητα κανάλια επικοινωνίας με την κοινότητα. Μιλάμε για πολλαπλά κανάλια. Για κανάλια που δεν λειτουργούν ευκαιριακά, στα πλαίσια μιας καμπάνιας, αλλά είναι εκεί μόνιμα για να ακούσουν και να πουν. Blogs, podcasts, video, widgets, Twitter, mobile, όλα παίζουν.

Τι από όλα αυτά όμως? Με ποιό μίγμα? Με ποιά φιλοσοφία και προσέγγιση? Είναι ένα από τα θέματα που θα με απασχολήσουν στο επόμενο διάστημα. Το βασικό όμως μήνυμα είναι το εξής:

Οι εταιρείες θα πρέπει να προσεγγίσουν τις κοινότητες πρώτα για να ακούσουν και να μάθουν. Πρώτα να δουν πως λειτουργούν και τι μηνύματα εκπέμπουν. Στην πορεία ξεκινούν να πειραματίζονται δίνοντας στην κοινότητα περιεχόμενο που έχει αξία. Ταυτόχρονα ζητούν από τον κόσμο να συνεισφέρει με τις ιδέες και -ίσως- την κριτική του. Και στο τέλος αναπόφευκτα θα κερδίσουν πελάτες – διαφημιστές.

Ξέρω ότι η ιδέα της ανάμιξης των εταιρείων στη κοινότητα των Social Media (blogs κλπ.) ενοχλεί πάρα πολύ κόσμο. Πολλοί θα προτιμούσαν να μείνουν καθαρά από κάθε είδους εμπορική ή διαφημιστική εκμετάλευση. Ίσως, σε κάποια άλλο κοινωνικό πλαίσιο να μπορούσαμε να το κουβεντιάσουμε.

Από τη στιγμή που όλοι αναγνωρίζουν ότι αυτό είναι αδύνατον να συμβεί σήμερα, θα είναι ίσως καλύτερο να βοηθήσουμε τον κόσμο των επιχειρήσεων να κατανοήσει τα Social Media και τους “κανόνες λειτουργίας” τους, αντί να προσπαθήσει να τον “εξαγοράσει” (και να φάει τα μούτρα του), οδηγώντας σε μια μόνιμη ένταση. Και εδώ, μπορούμε έξοχα να αξιοποιήσουμε και την εμπειρία των άλλων χωρών που έχουν ήδη δοκιμάσει πράγματα.

Σημ: Το άρθρο αυτό είναι αναδημοσίευση από το blog του Νίκου Δρανδάκη, nylon.gr

Στα πλαίσια της επαγγελματικής μου δραστηριοποίησης με τη νέα μου εταιρεία, έρχομαι το τελευταίο διάστημα σε επαφή με αρκετές εταρείες οι οποίες ψάχνουν μια νέα προσέγγιση στη web στρατηγική τους. Μια προσέγγιση πιο σύγχρονη, που λαμβάνει υπόψη το απίστευτα διαφορετικό τοπίο των social media, των online communities και των rich technologies που προσφέρουν μια διαφορετική εμπειρία στο κοινό τους.

Έχω εκπλαγεί ευχάριστα, από την αποδοχή που συναντάει η ιδέα ότι το video στο web θα είναι πλέον ένα ισχυρό στρατηγικό πλεονέκτημα. Δεν πρόκειται ακριβώς για αποδοχή: η αγορά σήμερα γνωρίζει καλά πως μπορεί και πρέπει να χτίσει δικά της, ιδιόκτητα, μακροπρόθεσμα κανάλια επικοινωνίας με το κοινό, και να μιλήσει με το πιο ζωντανό και εκφραστικό διαθέσιμο μέσο: το video.

Υπάρχει όμως μια πληθώρα υπηρεσιών και λύσεων σήμερα, που -από τη μία- μας δίνει πολλές επλογές, από την άλλη δημιουργεί σύγχυση: που να φιλοξενήσω τα videos μου? Πως να τα σερβίρω? να συμμετέχω σε κάποια κοινότητα video sharing – και σε ποιά? Το NYLON.GR είναι ο σωτήρας σε αυτά τα προβλήματα. Το φάμακο διά πάσαν video-νόσον.

Παρακάτω κάνω μια προσπάθεια να καταγράψω τις περισσότερες υπηρεσίες ή επιλογές που έχει κάποιος (ιδιώτης, οργανισμός ή εταιρεία) για να δραστηριοποιηθεί σοβαρά με video στο web. Γράφω για κάθε επιλογή στοιχεία σχετικά με τα χαρακτηριστικά της, το κοινό της, τις δυνατότητες και τα πλεονεκτήματα. Αν έχετε κάποια εικόνα που διορθώνει ή βελτιώνει την παρακάτω έρευνα, θα είναι χαρά μου να τη δω στα σχόλιά σας.

Φιλοξενία στο company site
Συνήθως πολλές εταιρείες (κυρίως στην Ελλάδα το βλέπω συχνά) προτιμούν να φιλοξενούν τα videos που έχουν σε δικούς τους servers και να τα σερβίρουν με ένα (συνήθως) branded flash player. Δεν χρησιμοποιούν αντίστοιχες video sharing υπηρεσίες και χάνουν έτσι το πλεονέκτημα της πρόσβασης στην τεράστια κοινότητα που έχουν οι υπηρεσίες αυτές.
Οικονομική εκμετάλευση: Ανάλογα με το μοντέλο της ισοσελίδας.
Ανάλυση ανά φύλο: Ανάλογα με το κοινό του website
Ηλικίες: Ανάλογα με το κοινό του website
Traffic: Ανάλογα με το website

YouTube
To America’s Funniest Videos του Internet. Είναι ο κυρίαρχος του online video με μια κοινότητα που παρόμοιά της δεν έχει δει -σε μέγεθος- κανένα web property μέχρι σήμερα.
Οικονομική εκμετάλλευση: Το YouTube επιλέγει συγκεκριμένους δημιουργούς και προσφέρει συνεργασία για μοίρασμα των εσόδων (revenue share) που προκύπτουν από τα διαφημιστικά έσοδα των συγκεκριμένων videos του παραγωγού. Είναι εφικτό όμως να επικοινωνήσει κάποιος με το YouTube και να ζητήσει μια τέτοια συνεργασία. Η όλη διαδικασία της συνεγασίας είναι απόλυτα αδιαφανής, απαιτεί την υπογραφή NDA, και δεν παρέχονται (από όσο γνωρίζω μέχρι τώρα) κανενός είδους στατιστικά στοιχεία για το πόσες προβολές (page views) παράγουν το οικονομικό αποτέλεσμα της συμφωνίας. Προκύπτει ένα CPM περίπου στα 14$ για τις προβολές των videos, και ένα CPM 2 – 3 $ για τα banners.
Ανάλυση ανά φύλο: καταμερισμένο εξίσου σε άντρες – γυναίκες.
Ηλικίες: Σχετικά νεανικό κοινό.
Traffic: 150.000.000 views/μέρα.

Vimeo
Υπηρεσία Video sharing που δίνει έμφαση στην ποιότητα και στα video που έχουν δημιουργηθεί αποκλειστικά από τους παραγωγούς και δεν είναι προϊόν πειρατείας ή αντιγραφής. Φημισμένο επίσης για το κοινό του που είναι περισσότερο ποιοτικό και “αρτιστίκ” κυρίως λόγω της υποστήριξης που προσφέρει σε υψηλότερο bitrate, υψηλότερη ανάλυση και HD. Εξαιρετικό γα όσους θέλουν να δημιουργήσουν κανάλια video με έμφαση στην ποιότητα της δουλειάς που κάνουν.
Οικονομική εκμετάλλευση: To εκμεταλλεύονται διαφημιστικά μόνο για τους επισκέπτες που δεν είναι μέλη, αλλά δεν έχουν ανακοινώσει κάποιο μοντέλο revenue sharing.
Ανάλυση ανά φύλο: Κυρίως άνδρες.
Ηλικίες: Μεγαλύτερες ηλικίες.
Traffic: 1.500.000 views/μέρα

MySpace
Σίγουρα το μεγαλύτερο Social Network στον κόσμο, αλλά έχουν να κάνουν πολλή δουλειά στο να ενσωματώσουν με ομαλό τρόπο την video υπηρεσία τους με το υπόλοιπο δίκτυο. Παρόλο που μπορεί κάποιος να πάρει απίστευτο traffic αν το video του βρεθεί στα προτεινόμενα, γενικότερα η κοινότητα στο κομμάτι αυτό δεν λειτουργεί και πολύ αποτελεσματικά.
Οικονομική εκμετάλλευση: Πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις παραγωγών συζητούνται για οικονομική εκμετάλλευση, αλλά δεν υπάρχει κάποιο στάνταρ.
Ανάλυση ανά φύλο: Περισσότερο άντρες
Ηλικίες: Πολύ νεανικό κοινό
Traffic: 17.000.000 views/μέρα (μόνο για το video)

Metacafe
Έχει ένα μοναδικό χαρακτηριστικό. Τα videos που εμφανίζονται ως προτεινόμενα (και συνεπώς κερδίζουν πολύ traffic) βγαίνουν από την κοινότητα των χρηστών. Συνεπώς αν έχεις δημιουργήσει μια καλή δική σου κοινότητα στο site μπορείς να δεις τα videos σου στην πρώτη σελίδα. Από την άλλη μεριά, με αυτό το μοντέλο το content είναι τόσο καλό, όσο και τα μέλη του site – δίκοπο μαχαίρι. Συνολικά, ο τρόπος που έχει στηθεί ο τρόπος ανάδειξης των videos το αναδεικνύει ως την υπηρεσία που μπορείς πιο δύσκολα από όλες τις άλλες να επηρεάσεις με τεχνητό τρόπο.
Οικονομική εκμετάλλευση: Μπορείς να εγγραφείς στο πρόγραμμα Producer Rewards που προσφέρει οικονομικές ανταμοιβές στους δημοφιλείς παραγωγούς, αλλά πολλές φορές σε προσεγγίζουν οι ίδιοι. CPM στα 5$ μετά τα πρώτα 20.000 page views για κάθ video που έχει μέσο όρο βαθμολογίας (από την κοινότητα) πάνω από 3.0.
Ανάλυση ανά φύλο: Πολύ αντρικό κοινό.
Ηλικίες: Μεγαλύτερες ηλικίες – όχι ιδιαίτερα νεανικό.
Traffic: 48.000.000 views/μέρα

Google Video
Το ερώτημα που μπορεί να κάνει κάποιος είναι “γιατί να πας στο Google video όταν υπάρχει το YouTube?”. Αρκετοί απαντούν λόγω των μεγάλων αρχείων που φιλοξενεί. Η καλύτερη περιγραφή που διάβασα είναι “a brand for video search, not video discovery”.
Οικονομική εκμετάλλευση: Όχι
Ανάλυση ανά φύλο: Μοιρασμένο άντρες – γυναίκες.
Ηλικίες: Σχετικά μεγαλύτερες ηλικίες.
Traffic: 13.500.000 views/μέρα

Revver
Είναι οι πρώτοι που εμφανίστηκαν στην αγορά με μια σαφή πρόταση revenue share με τους παραγωγούς video. Πρωτοπόροι σε αρκετές καινοτόμες προτάσεις, και ίσως η καλύτερη λύση αν θέλεις να έχεις το δικό σου video website με σαφές πλάνο να το εκμεταλλευτείς οικονομικά.
Οικονομική εκμετάλλευση: 50/50 σε χορηγίες και διαφημίσεις μέσα στα videos. Πολλοί παραγωγοί έχουν δει και καλύτερες συμφωνίες κατά περίπτωση. Άλλοι επιλεγμένοι παραγωγοί πληρώνονται με CPC βάσει των clicks σε pre-roll ads σε έναν clickable flash player.
Ανάλυση ανά φύλο: Σχετικά περισσότεροι άνδρες.
Ηλικίες: Μεγαλύτερες ηλικίες – όχι πολύ νεανικό κοινό.
Traffic: 5.000.000 views/μέρα

Blip TV
Όσοι χρησιμοποιούν την υπηρεσία (μεταξύ των οποίων και εγώ) τη χαρακτηρίζουν σαν “καινοτόμα” με σπουδαία τεχνολογία και έναν έξυπνο player που ου επιτρέπουν να φτιάξεις ένα σπουδαίο video channel. Δίνει περισσότερο την αίσθηση ενός video δικτύου, παρά ενός video site. Δίνουν τεράστια γκάμα επιλογών στους παραγωγούς για τις μετατροπές των videos, για τη διασύνδεση με πάρα πολλές εξωτερικές social netwrking υπηρεσίες, εργαλεία στατιστικών, πλούσιο υλικό βοήθειας στους παραγωγού, κλπ.
Οικονομική εκμετάλλευση: 50/50 σε χορηγίες και διαφημίσεις μέσα στα videos. Το Blip.tv πουλάει τη διαφήμιση, και φέρνει επίσης σε επαφή τους παραγωγούς με υποψήφιους χορηγούς.
Ανάλυση ανά φύλο: Μοιρασμένο άντρες – γυναίκες.
Ηλικίες: Μεγαλύτερες ηλικίες.
Traffic: 1.500.000 views/μέρα

Veoh
Σπουδαία τεχνολογία και ένας καταπληκτικός video player. Παρέχει επίσης ένα downloadable desktop application για διαχείριση των videos που μπορείς να κατεβάσεις τοπικά. Τους λείπει όμως έντονα το social στοιχείο και ή αίσθηση του community. Κάποιοι λένε ότι “δίνει την αίσθηση ότι προσπαθούν να σου πουλήσουν κάτι, αλλά δεν είναι σαφές τι πουλάνε”.
Οικονομική εκμετάλλευση: κάνουν οικονομική εκμετάλλευση μέσα από διαφημίσεις, αλλά δεν υπάρχει ένα ξεκάθαρο πρόγραμμα revenue sharing.
Ανάλυση ανά φύλο: περισσότεροι άντρες.
Ηλικίες: νεανικό κοινό
Traffic: 3.500.000 views/μέρα

VPOD TV
Ενα από τα σημαντικότερα Ευρωπαϊκά startup, το Γαλλικό vpod είναι κάτι ανάμεσα σε Veoh και Brightcove. Έχει μια δωρεάν έκδοση της υπηρεσίας η οποία θυμίζει τα περισσότερα video sharing sites, ενώ έχει και μια corporate έκδοση για εταιρείες και οργανισμούς οι οποίοι μπορούν να δημιουργήσουν ένα κανάλι video στο web πολύ υψηλής τεχνολογίας και αισθητικής πληρώνοντας κάποιο κόστος, και εκμεταλλευόμενοι μόνοι τους το κανάλι οικονομικά όπως θέλουν. Υστερεί πάρα πολύ σε δημιουργία community και δύσκολα θα δει κανείς να έρχεται traffic ακόμα και από τη δωρεάν έκδοση. έχει όμως έναν πάρα πολύ ωραίο και λειτουργικό video player.
Οικονομική εκμετάλλευση: Χρεώνουν την corporate έκδοση και μπορεί ο κάθε παραγωγός να βγάλει λεφτά με διάφορους τρόπους μέσα από το κανάλι του.
Ανάλυση ανά φύλο: περισσότεροι άντρες.
Ηλικίες: μεγαλύτερες ηλικίες
Traffic: άγνωστο – δεν υπάρχουν στοιχεία

Dailymotion
Φημίζεται και ως “το YouTube της Ευρώπης”. Πολύ συχνά θα ακούσεις από χρήστες ότι μόλις άρχισαν να το ανακαλύπτουν, αλλά δεν θα βρεις κόσμο που είναι καιρό εκεί και έχει “κολήσει” στις υπηρεσίες του. Έχει ήδη αρκετές γλωσσικές εκδόσεις στις σελίδες του (και Ελληνικά), αλλά ψάχνεται ακόμα προκειμένου να δημιουργήσει ένα ισχυρό community. Με μια αρκετά συντηρητική πολιτική όσον αφορά στα metadata, αρκετοί χρήστες έχουν παραπονεθεί ότι αποκλείονται “χωρίς κανένα λόγο”.
Οικονομική εκμετάλλευση: Έχουν ανακοινώσει ότι σκέφτονται ένα μοντέλο revenue sharing.
Ανάλυση ανά φύλο: Κυρίως άνδρες.
Ηλικίες: Νεανικό κοινό κυρίως.
Traffic: 35.000.000 views/μέρα

Viddler
Το σημαντικότερο όπλο του είναι ο καταπληκτικός video player που όχι μόνο είναι αισθητικά πολύ καλός, αλλά δίνει τη δυνατότητα στους χρήστες να τοποθετούν tags και σχόλια επάνω στο timeline για να βλέπουν οι άλλοι χρήστες. Πολύ καλό για να δημιουργήσεις ένα δικό σου κανάλι video, ή να χρησιμοποιήσεις τον player στο website/blog σου. Διατηρεί πολύ καλά την ποιότητα (bitrate – resolution) του video που ανεβάζεις. Όχι πολύ ισχυρή η αίσθηση του community.
Οικονομική εκμετάλλευση: Έχουν ανακοινώσει ότι σκέφτονται ένα μοντέλο revenue sharing.
Ανάλυση ανά φύλο: Κυρίως άνδρες.
Ηλικίες: Μικτό κοινό ηλικιακά.
Traffic: 10.000.000 views/μέρα

Brightcove
Η αγαπημένη μου υπηρεσία πριν από ένα χρόνο, λόγω της προχωρημένης τεχνολογίας και των απίστευτων δυνατοτήτων που έδινε στους παραγωγούς για τη δημιουργία video καναλιών. Έχασε όμως τη δυναμική της καθώς δεν κατάφερε να δημιουργήσει μια κοινότητα από χρήστες. Κακή επιλογή αν θέλεις να σε δει κόσμος και να κερδίσεις traffic, αρκετά καλή επιλογή αν θέλεις μια καλή τεχνολογική λύση για το δικό σου video κανάλι. Έχω κάποια ερωτηματικά για τη βιωσιμότητα του εγχειρήματος και πόσο θα μείνει στον αέρα, καθώς στα πρώτα στάδια είχε πάρει μεγάλα κεφάλαια ο ιδρυτής της (Jeremy Allaire) από τους VCs.
Οικονομική εκμετάλλευση: Από τους πρώτους επίσης που υιοθέτησαν μοντέλα revenue sharing αλλά κυρίως για μεγάλους παραγωγούς (εταιρείες παραγωγής, διανομής, κλπ.)
Ανάλυση ανά φύλο: μοιρασμένο άντρες – γυναίκες
Ηλικίες: μεγαλύτερο κοινό ηλικιακά
Traffic: 1.500.000 views/μέρα

Seesmic
Νέος παίκτης στην αγορά, και ένα εντελώς νέο είδος υπηρεσίας video. Χαρακτηρίζεται σαν Twitter για video καθώς προσπαθεί να δημιουργήσει μια κοινότητα από μέλη που κάνουν ασύγχρονες συνομιλίες μέσω video. Έχει αρκετές δυνατότητες να αναπτυχθεί καθώς δίνει έμφαση στα social χαρακτηριστικά και τη δημιουργία κοινότητας. Όχι ικανοποιητική λύση για κάποιον που θέλει να δημιουργήσει ένα video channel και να δώσει μια πιο “επαγγελματική” χροιά παραγωγού. Βρίκεται ακόμη σε κλειστή alpha φάση με λίγες χιλιάδες προσκεκλημένα μέλη.
Οικονομική εκμετάλλευση: Άγνωστο
Ανάλυση ανά φύλο: Άγνωστο
Ηλικίες: Άγνωστο
Traffic: πρέπει να έχουν λάβει μέχρι τώρα προσκήσεις γύρω στα 10.000 άτομα τα οποία συμμετέχουν και απλά δοκιμάζουν την υπηρεσία. Μεταξύ αυτών και εγώ.

QIK
Φρέσκια υπηρεσία και αυτή, σε κλειστή beta με προσκλήσεις. με ένα νέο μοντέλο που υπόσχεται να φέρει επανάσταση. Ζωντανή μετάδοση μέσω video (Live streaming) μέσα από το κινητό μας. Υπόσχεται να κάνει τον καθένα από εμάς δημοσιογράφο με ένα μόνο κινητό, καθώς θα μπορούμε να μεταδίδουμε ζωντανά με εικόνα οτιδήποτε συμβαίνει μπροστά μας κάθε στιγμή. Προβλέπω μεγάλη ανάπτυξη στο βαθμό που αναπτυχθούν στις μητροπόλεις τα wifi hotspots. Διαφορετικά, δεν βλέπω τους καταναλωτές να είναι πρόθυμοι να πληρώνουν συχνά τις υπέρογκες χρεώσεις των εταιρειών κινητής για να στέλνουν δεδομένα video. Εκτός αι αν έχουμε ανατροπές και σε αυτό το πεδίο στο άμεσο μέλλον.
Οικονομική εκμετάλλευση: Άγνωστο – για την ώρα δοκιμάζεται η υπηρεσία.
Ανάλυση ανά φύλο: Άγνωστο.
Ηλικίες: Άγνωστο
Traffic: Μόνο όσοι (λίγες χιλιάδες) έχουν πάρει πρόσκληση να συμμετέχουν.

ZOO
To zoo προσπαθεί να εκμεταλευτεί την πολύ μεγάλη κοινότητα από μέλη που έχει και να τους στρέψει και στο casual video surfing. Έχει ένα αρκετά μέτριο navigation και μέτριο player, και δεν ενδείκνυται για κάποιον που θέλει να δημιουργήσει ένα κανάλι με κάποιο “καλό” προφίλ. Αντίθετα, είναι χρήσιμη η δημιουργία ενός καναλιού αν θέλεις απλά να κερδίσεις κάποιο traffic από το αμιγώς Ελληνικό κοινό του zoo.
Οικονομική εκμετάλλευση: Επειδή γράφω το κείμενο νύχτα δεν είχα χρόνο να επικοινωνήσω με τον Μιχ. Ναυπλιώτη, αλλά από όσ ξέρω δεν υπάρχει κάποιο πρόγραμμα revenue sharing με τους παραγωγούς. Έτσι κι αλλιώς δε νομίζω ότι υπάρχουν σοβαρά διαφημιστικά έσοδα για αυτή ειδικά την υπηρεσία.
Ανάλυση ανά φύλο: Δεν έχω στοιχεία, νομίζω ότι είναι μοιρασμένο άντρες – γυναίκες.
Ηλικίες: Σχετικά νεανικό κοινό
Traffic: Άγνωστο – αν ξέρει κάποιος στοιχεία θα χαρώ να μας ενημερώσει στα σχόλια.

Yupi TV
Κάνουν μια μεγάλη προσπάθεια να ενισχύσουν την εικόνα της κοινότητας με social χαρακτηριστικά δανεισμένα κυρίως από το YouTube. Μέτρια τεχνολογία και μέτριος flash player (αν και βελτιωμένος σε σχέση με παλιότερα). Δεν είναι κακή σαν ιδέα να συμμετέχει κάποιος αν θέλει να πάρει κάποιο traffic από Ελληνικό αποκλειστικά κοινό, αλλά όχι για τη δημιουργία ενός καλού καναλιού video. Άγνωστο ποιά μπορεί να είναι τα οφέλη σε traffic καθώς δεν σημοσιεύονται στοιχεία στο Internet. Κατά βάση πάντως, δεν συμμετέχουν παραγωγοί video, αλλά μέλη που ανεβάζουν videos που βρίσκουν κάπου αλλού – κυρίως την τηλεόραση.
Οικονομική εκμετάλλευση: Ο όμιλος Κωστόπουλου στον οποίο ανήκει το εκμεταλλεύεται οικονομικά με διαφημίσεις αλλά δεν ξέρω για κάποιο πρόγραμμα revenue sharing με τους παραγωγούς.
Ανάλυση ανά φύλο: Περισσότεροι άντρες.
Ηλικίες: Σχετικά νεανικό κοινό
Traffic: Άγνωστο – αν ξέρει κάποιος στοιχεία θα χαρώ να μας ενημερώσει στα σχόλια.

Δείτε και αυτόν εδώ τον πίνακα της Wikipedia που δίνει μια συνοπτική εικόνα για τις υπηρεσίες video sharing. Σε ορισμένα στοιχεία δεν είναι απόλυτα ενημερωμένος, όμως είναι ένα πολύ καλό reference σε θέματα όπως, τι video format η τι max file size δέχεται η κάθε υπηρεσία.

Σίγουρα η παραπάνω αναφορά μπορεί να εμπλουτιστεί και με τις γνώσεις άλλων φίλων οι οποίες είναι ευπρόσδεκτες.

Σημ: Το άρθρο αυτό είναι αναδημοσίευση από το blog του Νίκου Δρανδάκη, nylon.gr

Συνεχίζοντας από το προηγούμενο άρθρο σχετικά με το Social Media Newsroom και το Social media Δελτίο Τύπου, θα προσπαθήσω εδώ να δώσω μια εικόνα για τις πρακτικές εφαρμογές που έχουμε δει μέχρι τώρα από διάφορες επιχειρήσεις στο εξωτερικό, αλλά και τους οργανισμούς που θα μπορούσαν να επωφεληθούν από αυτό στην Ελλάδα.

Για αρχή κάτι γενικό: όλα όσα βιώνουμε σήμερα με την εκρηκτική διάδοση της κάθε μορφής πληροφορίας και την εξέλιξη των Social Media, σηματοδοτούν μια γενικότερη αλλαγή στον τρόπο που προσεγγίζουμε την καθημερινότητά μας.

Αυτό συνήθως το λέμε εύκολα. Μιλάμε όλοι για τεράστιες αλλαγές στο περιβάλλον που ζούμε και εργαζόμαστε, χωρίς συνήθως να αντιληφθούμε τι αλλαγές απαιτεί αυτό το περιβάλλον από εμάς. Ποιές νέες πρακτικές, ποιό νέο τρόπο σκέψης.

Τελικά, είναι στη φύση του ανθρώπου να πιστεύει ότι το μέλλον θα είναι περίπου όπως και το παρόν, αλλά με πιο εντυπωσιακά ρούχα και ιπτάμενα αυτοκίνητα. Πολλές φορές βλέπουμε ταινίες επιστημονικής φαντασίας που αναπαράγουν τις σημερινές συμπεριφορές, αλλά μέσα σε ένα διαφορετικό, πιο φουτουριστικό, πλαίσιο.

Δεν γίνεται όμως έτσι. Το τοπίο στα χρόνια που έρχεται θα είναι θεμελιωδώς διαφορετικό από αυτό που είδαμε τα προηγούμενα 100 χρόνια. Αυτό που περιέγραψα στο προηγούμενο άρθρο ως Social media Newsroom (μια ιδέα της Shift Communications), δείχνει τη νέα μορφή που παίρνει το Marketing παγκόσμια.

Το νέο αυτό Marketing αντιμετωπίζει κάθε συναλλαγή, κάθε προϊόν, κάθε υπηρεσία, και κάθε τι που απορρέει από όλα αυτά, ως μια μορφή Media. Κάθε εταιρεία στο μέλλον θα αντιληφθεί ότι εκτός από παραγωγός προϊόντων και υπηρεσιών, είναι και παραγωγός περιεχομένου και ιδεών.

Το Social Media Newsroom (SMN) είναι το ιδιόκτητο κανάλι επικοινωνίας του κάθε οργανισμού, μέσα από το οποίο το κοινό μπορεί να διαχειριστεί όλη την πληροφορία και τις ιδέες που απορρέχουν από τον οργανισμό αυτό.

Ποιοί είναι οι οργανισμοί που θα μπορούσαν στην Ελλάδα να αξιοποιήσουν αποτελεσματικά το SMN? Μπορώ να κάνω μόνο λίγες υποθέσεις.

Πρώτα – πρώτα, τα πολιτικά κόμματα και οι αντίστοιχοι οργανισμοί. Η δουλειά των κομμάτων σήμερα είναι να παράγουν καθημερινά περιεχόμενο. Ομιλίες, συνεντεύξεις, δηλώσεις, εκδηλώσεις, συγκεντρώσεις, σχόλια και διαρροές, τα πάντα είναι περιεχόμενο που διανέμεται μέσα από τα παραδοσιακά (κατά κανόνα) Μέσα, και αυτά το διαχειρίζονται όπως νομίζουν.

Αν κάποιος δει προσεκτικά τα κομμάτια του SMN Προτύπου που περιγράφω στο προηγούμενο άρθρο, θα καταλάβει ότι όχι μόνο μπορούν τα πολιτικά κόμματα και οργανισμοί να το αξιοποιήσουν πλήρως, αλλά και να επεκτείνουν ακόμα περισσότερο τη χρήση του. Είμαι σίγουρος ότι ο Παναγιώτης θα μπορούσε να φτιάξει για το ΠΑΣΟΚ κάτι ακόμα καλύτερο από αυτό το Πρότυπο που περιγράφω.

Θα μπορούσαν επίσης να το αξιοποιήσουν οι περισσότερες μεγάλες επιχειρήσεις καθώς συγκεντρώνουν μεγάλο μέρος της προσοχής της κοινής γνώμης γύρω από τα προϊόντα και τις δραστηριότητες τους. Η αξία ενός τέτοιου Newsroom μεγεθύνεται εντυπωσιακά όταν έχει ήδη χτίσει ένα κοινό που ξέρει να το διαχειρίζεται και παρακολουθεί, και έρχεται κάποια περιόδος κρίσης για την εταιρεία – όπως είχε συμβεί με τα χαλασμένα γιαούρτια της ΦΑΓΕ, ή με τη Vodafone την περίοδο των υποκλοπών. Τότε είναι που οι εταιρείες/οργανισμοί έχουν ακόμη περισσότερο ανάγκη να διαχειριστούν μόνες τους τις κρίσεις χωρίς να εξαρτώνται αποκλειστικά από ξένα Μέσα Ενημέρωσης για το πόση και τι είδους πληροφορία μεταδίδουν.

Το SMN θα μπορούσε επίσης να είναι πολύ σημαντικό εργαλείο για κάθε είδους με κερδοσκοπικό οργανισμό, μη Κυβερνητκή οργάνωση, φιλανθρωπικά ιδρύματα, κλπ. Η δουλειά τους επίσης είναι να μεταδίδουν καθημερινά μηνύματα σχετικά με τους σκοπούς τους. Και ένα τέτοιο κανάλι θα τους βοηθούσε να μεταδίδουν με συστηματικό τρόπο τις δραστηριότητές τους στο κοινό, αλλά και να παίρνουν το feedback που χρειάζονται από τον κόσμο.

Φυσικά, κάθε είδους μεσαία ή μικρότερη επιχείρηση μπορεί να οφεληθεί, χρησιμοποιώντας από το SMN μόνο τα στοιχεία που ταιριάζουν στις δικές της δραστηριότητες.

Τα σχόλιά σας θα μπορούσαν να βοηθήσουν με ιδέες σχετικά με το ποιοί άλλοι οργανισμοί θα μπορούσαν να ωφεληθούν από το SMN.

Ένα εναλακτικό Πρότυπο που ανακάλυψα πρόσφατα για το SMN είναι και αυτό (ανοίγει σε νέο παράθυρο). Είναι σίγουρο ότι στο μέλλον θα δούμε και αρκετές παραλαγές του, και ο καθένας παίρνει αυτό που του ταιριάζει.

Για να δούμε κάποια παραδείγματα από εταιρείες του εξωτερικού που έχουν ήδη αρχίσει να αξιοποιούν το SMN και το Social Media Δελτίου Τύπου παραθέτω παρακάτω λίγες μόνο που έχω εντοπίσει. Σημειώστε μόνο ότι επειδή είναι μια διαδικασία σε εξέλιξη, καθημερινά μπορεί να εντοπίζουμε όλο και νέες χρήσεις του από εταιρείες και οργανισμούς.

- General Motors Europe
- Jeep
- DELL Ideastorm – Μαζί με ένα αντίγραφο του Digg στο οποίο ο απλός κόσμος προτείνει ιδέες στην εταιρεία και ψηφίζει επάνω σε αυτές.
- SHIFT Comm

Μετά από όλα τα παραπάνω, κρίνω σκόπιμο να υπενθυμίσω μια παράγραφο από το προηγούμενο άρθρο.

Δημιουργώντας ένα Social Media Newsroom και ένα Social Media Δελτίο Τύπου δεν σημαίνει ότι παύεις (ως επιχείρηση) να παρακολουθείς ή να αναμειγνύεσαι με τα Social Media. Αυτά απαιτούν συνεχή και μόνιμη αληλεπίδραση. Χρειάζεται να συμμετέχεις ενεργά και να διαλέγεσαι με τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται για το brand σου. Ενα Social Media Δελτίο Τύπου δεν θα κάνει αυτή τη δουλειά για σένα.

Πιστεύετε ότι υπάρχει κάτι καινούργιο εδώ? Κάτι με μέλλον?

Σημ: Το άρθρο αυτό είναι αναδημοσίευση από το blog του Νίκου Δρανδάκη, nylon.gr

Με αφορμή μια έρευνα της Forrester research της οποία τα αποτελέσματα δημοσιεύτηκαν συνοπτικά στο blog της Charlene Li, ήθελα να μεταφέρω κι εδώ τα (πολύ σημαντικά) αποτελέσματα αυτής της έρευνας και να τα επεκτείνω με τον δικό μου σχολιασμό.

Πρόκειται για μια προσπάθεια κατηγοριοποίησης των ανθρώπων που βρίσκονται στο web με βάση τις δραστηριότητές τους και το πως το αξιοποιούν. Με βάση την έρευνα δημιουργήθηκαν οι παρακάτω κατηγορίες χρηστών του Internet, οι οποίες πιστεύω ότι αντικατοπτρίζουν πολύ καλά τα δημογραφικά του παγκόσμιου web. Σημειώστε ότι οι παρακάτω κατηγορίες αφορούν στο πως αλληλεπιδρούν οι χρήστες του Internet πρωτίστως με τα social media, και το user generated content.

Συνοπτικά, οι κατηγορίες είναι:

- Δημιουργοί (creators)
- Κριτικοί (critics)
- Συλλέκτες (Collectors)
- Συμμετέχοντες (Joiners)
- Θεατές (Spectators)
- Αμέτοχοι (Inactives)

Δημιουργοί
Πρόκειται για ανθρώπους που γράφουν σε μπλογκς, έχουν προσωπικά websites, δημιουργούν δικά τους podcasts, ή ανεβάζουν videos σε υπηρεσίες σαν το YouTube τουλάχιστον μία φορά το μήνα. Είναι μια από τις σημαντικότερες (αν όχι η σημαντικότερη) ομάδα στο σημερινό Internet, και στην Αμερική (σύμφωνα με τη Forrester) αποτελεί το 13% περίπου του ενεργού πληθυσμού στο web.

Στο χώρο του marketing οι περισσότεροι από αυτούς μπορούν να χαρακτηριστούν και σαν influencers ή opinion makers – για προφανείς λόγους. Διάβαζα κάπου πρόσφατα ότι ένα τεράστιο μέρος της δυναμικής της Apple τα τελευταία χρόνια οφείλεται ακριβώς στο ότι συσπείρωσε γύρω της ακριβώς αυτό το κοινό. Με την νέα προσπάθεια αναγέννησής της στις αρχές του αιώνα μας, εστίασε την προσπάθειά της στο να παρέχει σε αυτή την ομάδα (Δημιουργούς) τα απαραίτητα εργαλεία για να μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους.

Η σουϊτα iLife, μαζί με πιο προχωρημένα προγράμματα επεξεργασίας όπως το Final Cut Pro, πακεταρισμένα σε ένα εξαιρετικά σταθερό (και άρα παραγωγικό) λειτουργικό σύστημα και hardware, ήταν η ιδανική επιλογή για ανθρώπους οι οποίοι είναι παραγωγικοί, και έχουν κοινό που περιμένει από αυτούς να μεταδίδουν ιδέες και περιεχόμενο.

Αυτή ακριβώς η ομάδα ανθρώπων εξακολουθεί να είναι παγκόσμια ο σκληρός πυρήνας που καθοδηγεί τη συνεχόμενη ανάπτυξη της εταιρείας και των προϊόντων της σε μεγαλύτερες ομάδες του πληθυσμού.

Κριτικοί (critics)

Πρόκειται για ανθρώπους που σχολιάζουν σε blogs, συμμετέχουν σε συζητήσεις σε φόρουμς, ή βαθμολογούν ταινίες στο Αθηνόραμα, ή σε προϊόντα στο Amazon. Αυτού του είδους η συμμετοχή δεν είναι τόσο έντονη όσο των Δημιουργών. Δεν είναι οι άνθρωποι που επιλέγουν να ξεκινήσουν συζητήσεις ή να παρέχουν πρωτότυπες ιδέες. Όμως επιλέγουν να προσφέρουν την εμπειρία ή τις γνώσεις τους σε θέματα που έχουν ήδη ανοίξει αλλού.

Σε μεγάλο βαθμό και αυτοί επηρρεάζουν ομάδες πληθυσμού που διαβάζουν τα σχόλια ή τις κριτικές τους – ειδικά αυτοί που το κάνουν πιο συστηματικά, και γύρω από το αντικείμενο της γνώσης τους. Στην Αμερική εκπροσωπούν το 19% περίπου όσων βρίσκονται στο web – στην Ελλάδα πιστεύω ότι το ποσοστό είναι μεγαλύτερο. Πάρα πολλοί Κριτικοί (σχεδόν οι μισοί) είναι ταυτόχρονα και Δημιουργοί.

Συλλέκτες (collectors)

Οι Συλλέκτες καταχωρούν τις αγαπημένες τους σελίδες σε υπηρεσίες social bookmarking (π.χ. del.icio.us), ή χρησιμοποιούν έντονα τα RSS Feeds για να οργανώνουν την πληροφόρησή τους. Δημιουργούν επίσης μεταδεδομένα (metadata, π.χ. tags) γύρω από το περιεχόμενο που παρακολουθούν και καταχωρούν, τα οποία μετά είναι διαθέσιμα σε όλη την κοινότητα για να τα αξιοποιήσει.

Παρόλο που δεν παράγουν περιεχόμενο, ο ρόλος τους είναι σημαντικός στην οργάνωση του τεράστιου όγκου από περιεχόμενο που κυκλοφορεί στο web – αυτό που παράγουν οι Δημιουργοί και οι Κριτικοί, αλλά και το mainstream περιεχόμενο. Είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε αυτούς που παράγουν περιεχόμενο και σε αυτούς που καταναλώνουν.

Ένας Δημιουργός μπορεί ταυτόχρονα να είναι και Συλλέκτης, ενώ μπορεί να είναι Δημιουργός και Συλλέκτης την ίδια στιγμή, με την ίδια ενέγεια, όταν για παράδειγμα δημιουρεί ένα νέο άρθρο στο blog του, ή ανεβάζει ένα video στο YouTube και ταυτόχρονα το συνδέει με μα σειρά tags για να μπορούν να το εντοπίζουν άλλοι με βάση τη θεματολογία του.

Στην Αμερική, η Forrester εκτιμά ότι αποτελούν το 15% του online πληθυσμού, στην Ελλάδα όμως νομίζω ότι είναι αρκετά λιγότεροι. Μόλις τώρα αρχίζουμε να μαθαίνουμε τα φρέσκα Web 2.0 εργαλεία τα οποία είναι το σημείο εκκίνησης για την ύπαρξη Συλλεκτών στο Web.

Συμμετέχοντες (Joiners)

Οι Συμμετέχοντες κάνουν αυτό που λέει η λέξη: συμμετέχουν και χρησιμοποιούν ένα social networking site σαν το Facebook, ή το Myspace. Η Forrester τους έχει μετρήσει στο 19% του ενεργού online πληθυσμού. Αυτό σημαίνει ότι παρόλη την υστερία των τελευταίων μηνών, τα Social Networks δεν έχουν -ακόμη- αγκαλιαστεί από πολύ μεγάλες μάζες του πληθυσμού. Αυτό μπορεί να το δει κάποιος σαν πρόβλημα, ή σαν πρόβλεψη για μεγαλύτερη ανάπτυξη στο μέλλον.

Ανάμεσα σε αυτούς που είναι μόνο Συμμετέχοντες (και τίποτε από τις παραπάνω κατηγορίες) είναι πολύ πιθανό να βρίσκονται οι αυριανοί Δημιουργοί, ή Κριτικοί, ή Συλλέκτες, καθώς η συμμετοχή τους σε ένα social network είναι το πρώτο βήμα για την εξοικείωση με τις τεχνολογίες που θα τους επιτρέψουν να δραστηριοποιηθούν πιο έντονα.

Θεατές (Spectators)

Μια κατηγορία μεγαλύτερη πληθυσμιακά από τις παραπάνω (33%) είναι αυτή που καταναλώνει περιεχόμενο – διαβάζει (π.χ. blogs), βλέπει (π.χ.video) ή ακούει (π.χ. podcasts). Αρκετοί από αυτούς συμμετέχουν και σε κάποια από τις παραπάνω κατηγορίες, αλλά πιστεύω όχι η πλειοψηφία τους. Για παράδειγμα, είναι γνωστό ότι οι φανατικότεροι αναγνώστες των blogs είναι οι ίδιοι οι bloggers, οι οποίοι σχολιάζουν στα δικά τους blogs πράγματα που διάβασαν σε άλλα.

Αμέτοχοι (Inactives)
Η μεγαλύτερη από τις ομάδες του online πληθυσμού (52% στην Αμερική σύμφωνα με τη Forrester). Δε συμμετέχει σε καμία δραστηριότητα από αυτές που έχουν να κάνουν με τα social media (η Forrester το ονομάζει social computing).

Βρίσκονται στον αντίποδα των Δημιουργών – δεν είναι opinion leaders, δεν επηρρεάζουν άλλους ανθρώπους, αλλά είναι σίγουρο ότι επηρρεάζονται από τους bloggers όταν η δραστηριότητά τους καταγράφεται μέσα από τα mainstream media – τηλεόραση, ραδιόφωνο, τύπος.

Συμπέρασμα

Η κατηγοιοποίηση της Forrester είναι κατά τη γνώμη μου η πιο ακριβής όσον αφορά στις social δραστηριότητες του online πληθυσμού. Με διαφοροποιήσεις όσον αφορά στα ποσοστά, πιστεύω ότι ίδια είναι εικόνα και στο Εληνικό Internet.

Γιατί την αναπαράγω κι εδώ? Το κάνω γιατί και στην Ελλάδα θα μπορέσουμε επιτέλους να δούμε σοβαρές προσπάθειες στο Ελληνικό Internet (επιχειρηματικές η και άλλες), μόνο αν έχουμε μια σωστή καταγεγραμένη εικόνα για τους ανθρώπους που βρίσκονται σε αυτό, αντί να “βαράμε ντουφεκιές” στην τύχη.

Στην Paperplane θα προσπαθήσουμε το επόμενο διάστημα να καταγράψουμε (όσο είναι εφικτό) πιο εξειδικευμένα τις τάσεις των Ελλήνων χρηστών του Internet. Επειδή όμως ζούμε σε μια χώρα που η έννοια των στατιστικών δεδομένων και των μετρήσεων ακούγεται πολλές φορές σαν ανέκδοτο, θα ήμασταν ευγνώμονες για όποια βοήθεια θα μπορούσε να δώσει κάποιος με δικά του στοιχεία, δεδομένα, εμπειρίες, απόψεις, κλπ.

Σημ: Το άρθρο αυτό είναι αναδημοσίευση από το blog του Νίκου Δρανδάκη, nylon.gr

Εδώ στην iTeam μετακομίζουμε. Από την επόμενη Δευτέρα θα βρισκόμαστε σε νέα έδρα στην Παλλήνη. Υπάρχει όμως κάτι ενδιαφέρον που βγήκε από αυτή τη μετακίνηση.

Σε ένα δικό του post ο Πάνος περιέγραψε την καινοτόμα προσέγγιση που σκέφτηκε προκειμένου να μάθει η αγορά για τη μετακίνηση της εταιρείας. Διαβάστε το άρθρο του Πάνου, πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον και δείχνει ένα μικρό μέρος από τα “φρέσκα” πράγματα που θέλουμε να φέρουμε (μέσα από την Paperplane) ως πρόταση στην αγορά, σε επίπεδο marketing, PR, και αξιοποίησης του Social Web – υπενθυμίζω ότι η Paperplane είναι επιχειρησιακή μονάδα της iTeam.

Εκτός από αυτό όμως, θα έπρεπε να υπάρξει και μια εσωτερική επικοινωνία προς τους υπαλλήλους και συνεργάτες της εταιρείας ώστε να ανακοινωθεί η μετακόμιση και η αναγκαιότητα που οδήγησε σε αυτή. Και εδώ προτιμήθηκε ένας …..2.0 τρόπος. Με λίγα λόγια, ενδιαφέρων, ζωντανός, πέρα από τα συμβατικά.

Ο Άγγελος Αστρεινίδης, Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας, έκανε ένα web video το οποίο εξηγούσε όλα τα παραπάνω. Το video αυτό ανέβηκε σε ειδική σελίδα του website της iTeam, και μπορούσαν να το δουν όλα τα στελέχη και συνεργάτες της εταιρείας.

Τώρα πλέον που είμαστε ακριβώς στο παρά 5′ της μετακίνησης μπορούμε να το δείξουμε και προς τα έξω. Νομίζω ότι έχει κάποιο ενδιαφέρον…

iTeam move from PAPERPLANE.GR on Vimeo.

Σημ: Το άρθρο αυτό είναι αναδημοσίευση από το blog του Νίκου Δρανδάκη, nylon.gr

Ο τίτλος μοιάζει λίγο με τα γνωστά Telemarketing μηνύματα, αλλά δεν σκοπεύω να δώσω συνταγές. Πολύ απλά θέλω να καταγράψω όλους τους δυνατούς τρόπους με τους οποίους μπορεί κάποιος να έχει ένα οικονομικό όφελος από το περιεχόμενο που παράγει στο Internet – κυρίως το δωρεάν.

Στην παρακάτω λίστα θα προσπαθήσω να καταγράψω όλα εκείνα τα στοιχεία που είναι πιθανό να περιέχει ένα Επιχειρηματικό Μοντέλο στα New Media. Δεν ξέρω αν έχει γίνει κάποια παρόμοια καταγραφή στο παρελθόν σε Ελληνικό Μέσο – εγώ την ξεκινώ γιατί δεν έχει πέσει στην αντίληψή μου κάτι ανάλογο.

Μέχρι τώρα, οι εταιρείες Media και οι online επιχειρήσεις βασίζονται στα “software economics”, στα οποία το κόστος να δημιουργήσεις κάτι αξιόλογο είναι αρκετά μεγάλο, αλλά το κόστος να το διανείμεις σε κάθε ένα καταναλωτή μετά, είναι πολύ μικρό (σχεδόν μηδαμινό).

Πολλοί όμως όταν σκέφτονται “media business model”, συνήθως εννοούν Διαφήμιση. Σίγουρα, μεγάλο μέρος του είναι. Αλλά η εμπειρία των τελευταίων ετών μας δείχνει ότι μπορούμε να μιλάμε για πολλά περισσότερα πράγματα.

Αυτή είναι λοιπόν η αρχική μου λίστα για τα μοντέλα εσόδων που μπορείς να βρεις στη βιομηχανία των online Media, που βασίζονται κυρίως γύρω από το δωρεάν περιεχόμενο. Μπορείτε να συμπληρώσετε ή διορθώσετε ανάλογα στα σχόλια με δικές σας απόψεις:

1. CPM ads (“χρέωση ανά χιλιάδα εμφανίσεων” – cost per thousand views); Μιλάμε για διαφημίσεις banner αλλά το ίδιο μοντέλο ακολουθείται και στον Τύπο, την TV και το Ραδιόφωνο

2. CPC ads (“cost per click”) πληρώνεις για κάθε κλικ προς το site σου, όπως λειτουργεί το Google ads.

3. CPT ads (“κόστος ανά συναλλαγή” – cost per transaction) πληρώνεις μόνο αν ο πελάτης που ήρθε σε εσένα από ένα media site πληρώνει και κάνει μια οικονομική συναλλαγή.

4. Lead generation (πληρώνει κάποιος για καταλόγους με στοιχεία υποψήφιων πελατών)

5. Autoresponder Memberships (άνθρωποι πληρώνουν για emails. δείτε αυτό το video για να πάρετε μια ιδέα πως λειτουργεί)

6. Έσοδα από συνδρομές.

7. Έσοδα από Μεταπωλητές (Affiliate revenues π.χ., Amazon Associates, Products + Clickbank). Κάποιοι μεταπωλούν στο δικό τους media site δικά σου προϊόντα/υπηρεσίες/content.

8. Ενοικιάση (σε τρίτους) λιστών από συνδρομητές

9. Πώληση πληροφοριών (πουλώντας δεδομένα σχετικά με χρήστες – αριθμητικά, στατιστικά, ή μεμονωμένα – σε τρίτους)

10. Licensing of brand (άνθρωποι πληρώνουν γα να χρησιμοποιήσουν ένα media brand ως έμμεση υποστήριξη στο δικό τους brand)

11. Αδειοδότηση για χρήση περιεχομένου (syndication)

12. Πείθοντας τους χρήστες να δημιουργήσουν δωρεάν κάτι που έχει αξία, και χρησιμοποιώντας κάτι από τα παραπάνω για οικονομική εκμετάλλευση (όπως κάνει το Digg ή το Reddit)

13. Αναβαθμισμένες υπηρεσίες/περιεχόμενο (π.χ. το γνωστό “freemium” μοντέλο, όπου παρέχεις κάτι δωρεάν, και πουλάς μια αναβαθμισμένη -επάνω σε αυτό- υπηρεσία)

14. Εναλλακτική παροχή του περιεχομένου (π.χ. σε pdf, print/print-on-demand, customized Shared Book style; κλπ.)

15. Εξειδικευμένα/προσωποποιημένα services/feeds που καλύπτουν ειδικές ανάγκες και οικονομική εκμετάλλευσή τους με on demand ή συνδρομητικό μοντέλο.

16. Live events που γίνονται ως αποτέλεσμα του κοινού που συγκεντρώνει το δωρεάν περιεχόμενο.

17. Σουβενίρ ή προϊόντα που πωλούνται ως αποτέλεσμα του δωρεάν περιεχομένου.

18. Κόστος ανά εγκατάσταση (πολύ δημοφιλές ανάμεσα σε δημοφιλείς εφαρμογές στο Facebook, οι οποίες βοηθούν άλλες -νέες- εφαρμογές να αποκτήσουν εγαταστάσεις)

19. Ηλεκτρονικό Εμπόριο (πουλώντας προϊόντα στο website)

20. Χορηγίες (κάποιου είδους διαφημίσεις βασισμένες σε χρονική περίοδο, όχι σε αριθμό εμφανίσεων ή clicks)

21. Καταχωρήσεις (πληρώνοντας ένα ποσό με βάση το χρόνο παραμονής, για να εμφανίζεται κάτι όπως μια αγγελία για δουλειά, ή για πώληση ακινήτου, κλπ.)

22. Paid Inclusion (μια μορφή διαφήμισης τύπου CPC -δείτε παραπάνω- όπου ένας διαφημιζόμενος πληρωνει για να εμφανιστεί σε ένα αποτέλεσμα αναζήτησης)

23. Streaming Audio Advertising (περίπου όπως ακούγεται μια διαφήμιση στο ραδιόφωνο, μετά ένα συγκεκριμένο χρόνο μετάδοσης του ηχητικού περιεχομένου)

24. Streaming Video Advertising (όπως το streaming audio αλλά σε video)

25. API Fees (χρεώνοντας τρίτους για να έχουν πρόσβαση στο API σου – δηλ. στο Application Programming Interface σου, και να τραβούν από τη βάση δεδομένων σου στοιχεία)

26. Funding and Licensing ένα πραγματικό παράδειγμα, μια επεξήγηση και θέματα προς συζήτηση.

Έχω χάσει κάποια άλλα μοντέλα οικονομικής εκμετάλλευσης? Κάποιες προεκτάσεις στα υπάρχοντα που καταγράφονται παραπάνω? Συμπληρώστε στα σχόλια – αν και νομίζω ότι το άρθρο θα έπρεπε να είναι ένα wiki για να συμπληρώνεται με τη γνώση του καθενός.

Σημ: Το άρθρο αυτό είναι αναδημοσίευση από το blog του Νίκου Δρανδάκη, nylon.gr

Λίγες μέρες νωρίτερα συζητούσα με φίλους και συνεργάτες που εργάζονται σε συναφείς χώρους: Search Engine Marketing, Social Marketing, στρατηγική στο web, κλπ. Κάναμε μια κουβέντα για το πόσο πρέπει να προσέχεις όταν γράφεις στο μπλογκ σου, για να έχεις ένα καλό pagerank – να μπορείς δηλ. να εμφανίζεσαι ψηλά στα αποτελέσματα του Google.

Κάτι δεν μου άρεσε στην όλη ιδέα, και τους το είπα. Αν πρέπει δηλαδή, να γράφω ένα άρθρο και να προσπαθώ να βάλω στον τίτλο τις κατάλληλες λέξεις, στο κείμενο τις κατάλληλες λέξεις, στα tags τις κατάλληλες λέξεις, κλπ. κλπ. ώστε να μπορεί το Google να με ανεβάζει ψηλότερα στην κατάταξή του, τότε δεν γράφω για τους αναγνώστες μου, αλλά για το Google.

Η διαδικασία του να γράψεις κάτι που έχει αξία για τον άλλο, είναι σύνθετη και πολύ δύσκολη. Αλλά ξεκινάει από κάτι βασικό: πρέπει να είσαι αυθεντικός και ειλικρινής. Βεβαίως, αν είσαι ψηλά στην κατάταξη του Google μπορείς να έχεις πολλούς επισκέπτες, αλλά πόσοι από αυτούς μπορεί να θεωρούνται “κοινό σου”? Ψάχνεις -ως blogger- για ανθρώπους στους οποίους μπορείς να μεταδώσεις κάποιες ιδέες και να πάρεις και από αυτούς κάτι αντίστοιχο μέσω του διαλόγου, ή ψάχνεις για φοβερά στατιστικά στο Google Analytics ώστε να τα πουλήσεις στους διαφημιστές?

Δεν υπάρχει σωστή απάντηση σε αυτό. Ο καθένας κάνει αυτό πιστεύει ως σωστό, ανάλογα με τις αξίες και τις αρχές που κουβαλάει. Σε εκείνη την κουβέντα πάντως, δεν μπόρεσα να εκφράσω σωστά την άποψή μου. Το έκανε πολύ καλύτερα ο Gary Vaynerchuk στο παρακάτω video.

O Vaynerchuk είναι ο δημιουργός του Wine Library TV, ένα προσωπικό videoblog – απίστευτα πετυχημένο – στο οποίο μιλάει για το καλό κρασί. Είναι ένα από τα παραδείγματα που μου αρέσει να φέρνω όταν μιλάω για επιτυχημένες κοινότητες. Είναι από αυτούς που ξέρουν ότι χτίζοντας μια κοινότητα θα έχεις μια πλούσια ανταπόδοση – με πολλούς τρόπους.

Πολλοί είναι αυτοί που εστιάζουν στην παραγωγή περιεχομένου στο Internet, και μετά απλώς ψάχνουν τον τρόπο να το “πουλήσουν”. Όμως, περιπτώσεις σαν του Vaynerchuk δείχνουν ότι αν δημιουργήσεις μια δική σου κοινότητα, αν έχεις δική σου την πλατφόρμα πάνω στην οποία η κοινότητα αναπτύσσεται, τότε υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα που μπορείς να κάνεις ώστε να βγάλεις λεφτά μέσα από αυτή τη διαδικασία (δείτε και την σχετική λίστα που κατέθεσα πριν λίγες μέρες). Το μυστικό δεν βρίσκεται στα (Social) Media αλλά στο να αξιοποιήσεις τα Media για να χτίσεις μια κοινότητα.

Δείτε το βίντεο. Ειδικά η αναφορά μετά το 2:15 (μέχρι το τέλος) έχει σχέση με τη συζήτηση που έκανα εγώ με τους φίλους μου, και πιστεύω ότι έχει πολύ μεγάλη αξία.

Σημ: Το άρθρο αυτό είναι αναδημοσίευση από το blog του Νίκου Δρανδάκη, nylon.gr

Όπως έγραψε και ο Πάνος, η iTeam έκανε μια πολύ καλή (και πολύ πρωτότυπη πιστεύω) παρουσία στο πρόσφατο event της Microsoft με τίτλο Heroes Happen {here}.

Εκτός από το πολύ καλαίσθητο stand που είχαμε στους χώρους του event, εντύπωση έκανε η παρουσίαση της εταιρείας την οποία έκανε ο Πάνος, και κυρίως το πολύ πρωτότυπο video που ετοιμάσαμε εσωτερικά. Έχω τραβήξει ένα δικό μου βίντεο από την παρουσίαση το οποίο μπορείτε να δείτε παρακάτω.

Στο βίντεο που φτιάξαμε, όλοι οι πρωταγωνιστές είναι πραγματικοί – παίζουν δηλ. τους εαυτούς τους – ο Διευθυντής της εταιρείας, ο IT admin, ο account manager, ακόμα και ο πελάτης. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα demo από προϊόντα της εταιρείας, αλλά έχει γίνει με ένα πολύ πρωτότυπο τρόπο, με σενάριο, σκηνοθεσία, και όλα τα καλούδια.

Δεν ξέρω αν θυμάστε όταν έλεγα παλιότερα για τα ιδιόκτητα κανάλια επικοινωνίας μιας εταιρείας με την αγορά. Εδώ έχουμε ένα καλό πρώτο δείγμα, όπου η iteam δείχνει πολλά πράγματα ταυτόχρονα στο κοινό: προϊόντα, καινοτομία, ζωντάνια, δημιουργικότητα, και όλα αυτά συνδυασμένα με μια απόλυτα ανθρώπινη εικόνα, μαζί με χιούμορ.

To video αυτό δεν θα εμφανίζεται μόνο στο corporate domain της εταιρείας. Υπάρχει σε πολλά διαφορετικά sites – social networks και όχι μόνο. Εκεί βρίσκεται το κοινό της εταιρείας (και κάθε εταιρείας πιστεύω), εκεί θα δει τα μηνύματα, και εκεί (το κυριώτερο) θα μπορεί να δώσει το δικό του feedback ώστε να μάθει η εταιρεία την άποψη του κοινού, και την επόμενη φορά να κάνει κάτι ακόμα καλύτερο.

Πέρα από το βίντεο όμως, κάτι άλλο που ξεχώρισε σαν τη μύγα μες το γάλα ήταν, πιστεύω, οι διαφάνειες της παρουσίασης του Πάνου. ήταν μια άλλη αίσθηση δροσιάς, πρωτοτυπίας και δημιουργικότητας σε σχέση με τα παραδοσιακά powerpoint slides που βλέπαμε στις άλλες παρουσιάσεις γεμάτα με bullets και text. Μπορείτε να τις δείτε και αυτές ακριβώς από κάτω.

| View | Upload your own

Σημ: Το άρθρο αυτό είναι αναδημοσίευση από το blog του Νίκου Δρανδάκη, nylon.gr

Βλέπω υπηρεσίες σαν το Twitter και το FriendFeed να διαδίδονται σαν ιός παγκόσμια. Πριν από ένα χρόνο ήταν που ξεκινούσε ο ιός του Facebook. Τώρα όμως δεν πρόκειται για κάποιες νέες εταιρείες με άλλο όνομα – κάτι παρόμοιο με το Facebook. Έχουμε να κάνουμε με ένα social experience πολύ διαφορετικό. Κάτι που μας απομακρύνει από παραδοσιακούς τρόπους να παίρνουμε και να δίνουμε πληροφορίες, και μας βάζει σε νέους δρόμους.

Λίγο καιρό πριν ο Loic Le Meur έγραψε ότι ο διάλογος έχει ξεφύγει πλέον από τα blogs – κάτι που μέχρι τώρα ήταν ο κανόνας. Γράφει συγκεριμένα:

H πρόκληση για το Friendfeed και τα παρόμοια είναι ότι ενώ θέλω πραγματικά όλες οι υπηρεσίες μου να είναι συγκεντρωμένες σε ένα μέρος, θα προτιμούσα αυτό το μέρος να είναι το μπλογκ μου.

Λογικό να θέλει κάποιος να συγκεντρώσει όλο το διάλογο που τον ενδιαφέρει και τον αφορά, στο “δικό του χώρο”. Όχι για να τον ελέγξει (φαντάζομαι ότι ο Le Meur δεν έχει τέτοιο πρόβλημα) αλλά για να τον παρακολουθεί καλύτερα (αυτός και το κοινό του). Όμως δεν είναι τόσο απλό.

Ο διάλογος μετακινείται από μια πολύ στατική και αργή μορφή – τα σχόλια κάτω από ένα blog post – σε μια πιο δυναμική μορφή: στη ροή του Twitter, του Friendfeed (αν και εγώ δεν έχω καταφέρει μέχρι τώρα να το ενσωματώσω στην καθημερινή μου πρακτική), και άλλα παρόμοια. Φαίνεται ότι ο διάλογος οδηγείται εκεί που μπορεί να έχει πιο social χαρακτηριστικά.

Είναι δύσκολο πλέον (κατά τη γνώμη μου) να επιστρεψουμε στο μοντέλο που λέει ότι το μπλογκ μας είναι το επίκεντρο της σχέσης μας με την κοινότητα. Υπηρεσίες σαν το Twitter (και το sync live στην Ελληνική να μην ξεχνιόμαστε) μοιάζουν πλέον πιο ελκυστικές σε σχέση με τα σχόλια ενός μπλογκ. Παρόλο που η στενή σχέση ανάμεσα σε ένα blog post και ένα σχόλιο από κάτω μπορεί να δείχνει ότι βγάζει περισσότερο νόημα, στην πράξη είναι αρκετά περιοριστική και κλειστή από τη φύση της.

Αν θέλεις να καταθέσεις την άποψη σου για ένα blog post πρέπει να πας εκεί (που έχει γραφτεί το post), να ανοίξεις το link που ανοίγει τα σχόλια, να σκρολάρεις μέχρι να τα δεις όλα έως κάτω, και μετά να σχολιάσεις. Πολλή προσπάθεια. Tο ίδιο ταξίδι πρέπει να επαναλαμβάνεται κάθε φορά που πρέπει να διαβάσεις ένα μπλογκ, και μετά να σχολιάσεις αν έχεις κάτι να πεις.

Το Twitter, το Sync live, και όλες οι παρόμοιες υπηρεσίες είναι βασισμένες στο “web της ροής” (web of flow): η πληροφορία που μας ενδιαφέρει έρχεται σε εμάς, όχι το αντίθετο. Και “ρέει” μέσα από ανθρώπους, μέσα από ανθρώπινες σχέσεις.

Ποιά μπορεί να είναι η μετεξέλιξη των μπλογκς όταν ο διάλογος απομακρύνεται από αυτά? Πιθανότατα θα είναι ο χώρος στον οποίο θα αρχειοθετούνται όσα γράφουμε, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να τα βρίσκουν όταν αναζητούν μια σχετική πληροφορία, κάτι που ακόμα είναι αναγκαίο.

Η σημερινή τεχνολογία των μπλογκς όμως δεν σχεδιάστηκε με την έννοια της “ροής”: τα μπλογκς είναι βασισμένα σε αρχές του web 1.0, και παρόλο που έχουν βοηθήσει στην επανάσταση του κοινωνικού ιστού μέσα από τα ψηφιακά Μέσα, δεν τον υποστηρίζουν με πάρα πολύ καλό τρόπο. Αυτό ανοίγει κατά τη γνώμη μου ένα νέο πεδίο ανταγωνισμού στην αγορά των social media, αλλά κυρίως πιο σημαντικό είναι το ότι έχουμε μπροστά μας ένα νέο τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα social media. Ένα τρόπο που ξεπερνάει την έννοια του destination site – κάτι που είναι τα blogs.

Όλο και περισσότερο, ο λόγος για τον οποίο παρακινούμαι να γράψω ένα blog post, ή να διαβάσω, ή να σχολιάσω σε κάποιο άλλο, είναι μια αφορμή που βρήκα μέσα από την πληροφορία που ρέει στο Twitter, το sync live, ή (λιγότερο) το FriendFeed – το web flow δηλαδή. Κάθε δραστηριότητα μέσα σε αυτό το μπλογκ ποστ ολοκληρώνεται με την επιστροφή μου αμέσως στο web flow.

Όχι μόνο για να συνεχίσω την αλληλεπίδραση του δικτύου, αλλά και για ένα άλλο λόγο: θέλω να μιλήσω για το μπλογκ ποστ με το πρόσωπο που μου έδωσε το ερέθισμα για αυτό, αλλά και με τους υπόλοιπους μέσα από το web flow, που ήρθαν σε επαφή με το ίδιο ερέθισμα

Κάτι άλλο που βλέπω ότι αρχίζει να ενοχλεί αρκετό κόσμο, είναι ο κατακερματισμός στη διανομή της πληροφορίας, αλλά και σε αυτό που ονομάζουμε social experience: εκατοντάδες, χιλιάδες υπηρεσίες ροής, μεταδίδουν πολλά μηνύματα, από πολλά διαφορετικά δίκτυα, από εκατομμύρια διαφορετικούς ανθρώπους. Πως το μαζεύεις όλο αυτό?

Δεν νομίζω ότι θα διορθωθεί γρήγορα. Πιθανότατα θα γίνει ακόμα χειρότερο, πριν αρχίσει να καλυτερεύει. Και η υπηρεσία που θα καταφέρει να το μαζέψει με αποτελεσματικό τρόπο, ίσως θα είναι η Google της επόμενης γενιάς του web.

Πιστεύω ότι θα επανέλθω, γιατί είναι μεγάλο κεφάλαιο. Ίσως και ο διάλογος γύρω από αυτό το ποστ δώσει επιπλέον τροφή.

Σημ: Το άρθρο αυτό είναι αναδημοσίευση από το blog του Νίκου Δρανδάκη, nylon.gr

Δουλεύουμε πυρετωδώς για να βγει στον αέρα το web site της paperplane.
Πιστεύω ότι είμαστε αρκετά κοντά, γιατί είναι ντροπή να έχουν περάσει 5 μήνες και να μην έχουμε κατορθώσει να ανεβάσουμε κάπου τι κάνουμε.
Οχι ότι περιμένουμε από αυτό να μάθει ο κόσμος τι κάνουμε, ο διάλογος ήδη γίνεται και θα συνεχίζεται σε όλα τα social media, αλλά καλό είναι να έχεις μια έδρα, ένα σπίτι, πως να το κάνουμε.