paperplane

The Internet will not replace journalism and the media but provide a new channel of communication in parallel to the more traditional print forms. Multi-dimensional online newspapers will give journalists the opportunity to write to diverse audiences without concerns for space and length of text. This diversity will parallel an overall increase in diversity in the media. These developments may indeed lead to new kinds of communities emerging, where journalists act as facilitators, enlivening discussion on given topic for different groups in a given community.

Έτσι ξεκινάει ένα άρθρο για την επίδραση του Internet στη δημοσιογραφία που αν και γράφτηκε πρίν από 12 χρόνια, συνεχίζει να είναι ιδιαίτερα επίκαιρο.

Διακρίνοντας 3 βασικά σημεία σαν τα κύρια σημεία εξέλιξης της δημοσιογραφίας στον online κόσμο, ο συγγραφέας μιλάει για τη ποικιλία (diversity) που για πρώτη φορά μπορούμε να έχουμε στα πράγματα που γράφουμε απευθυνόμενοι για πρώτη φορά χωρίς τους περιορισμούς του χώρου σε όσα διαφορετικά κοινά θέλουμε, “audiences of one”, όπως πολύ εύστοχα αναφέρει.

By taking advantage of the unlimited virtual space we call cyberspace, it would be possible – and in a sense it is already – to satisfy the interests and the level of knowledge of each and every single reader. Of each audience of one, to put it into a trendy expression.

Το 2ο κρίσιμο στοιχείο είναι οι κοινότητες (community) των ανθρώπων που χτίζονται γύρω από τα μέσα όχι μόνο γιατί τους προσφέρει περιεχόμενο και ειδήσεις αλλά γιατί δημιουργεί σχέσεις και παρέχει το χώρο όπου οι άνθρωποι μοιράζονται ιδέες και βρίσκουν λύσεις.

The newspaper is no longer a product. It becomes a place. A place where people from the community stop by, make contacts and come back again to build a common future.

Τέλος το 3ο σημαντικό στοιχείο που έρχεται να προσφέρει το Internet είναι η κίνηση, η ροή. Τα νέα μέσα δίνουν την ευκαιρία της μη γραμμικής παράθεσης των ειδήσεων, επιδρώντας στον τρόπο που σκεφτόμαστε, στους συμβολισμούς που χρησιμοποιούμε, στις επιλογές μας αλλά και στην σχέση μας με το χρόνο.

Online content on the other hand is fluid, moving. It doesn’t know deadlines – actually, every moment is a potential deadline. There is no set chronological order, you can change original content, update it, correct it, complete it and re-use it, anytime. An article becomes a story in progress, enriched by other stories thanks to hypertext, and allowing for constant re-composition.

Είναι σίγουρο ότι δεν έχω καν ακουμπήσει τα πολύ αξιόλογα σημεία του άρθρου γι’ αυτό θα σας συμβούλευα να το διαβάσετε ολόκληρο στην πηγή του.

Κλείνω με μια φράση που μου άρεσε πολύ :

The Internet today is relatively new (είπαμε 1997!). It’s success is in inverse ratio to the state of some of its applications. And the information floating around is not always worth the investment (in time or money).

I think we are in a similar stage than in the early television days, when radio people where put in front of a camera, and the result was catastrophic. It took many years to develop a TV style, aesthetics, language, and market scheme.

Και δε νομίζω ότι ακόμη και μετά από 12 χρόνια, το έχουμε καταφέρει εντελώς.